Ai që ka qëllim të kryejë haxhin, duhet që në fillim të bëjë teube (të pendohet tek Allahu), të lajë borxhet, të përgatisë furnizim të mjaftueshëm për udhëtimin e tij dhe për familjen, derisa të kthehet, t’ua japë gjërat pronarëve të vërtetë, dhe të përmbushë shpenzimet në mënyrë ligjshme. Ai rekomandohet të shoqërojë njerëzit e drejtë të ndihmojnë njëri-tjetrin gjatë udhëtimit. Nëse një grup njerëzish nisen për haxh ata duhet të zgjedhin një drejtues gjatë udhëtimit, që të rregullojë çështjet e tyre.

Pelegrini duhet të zbatojë mënyrën islame të sjelljes në të gjitha aspektet, t’u kërkojë njerëzve të drejtë të bëjnë dua për të, dhe të thonë lutjet profetike që i thoshte profeti (a.s.) gjatë udhëtimit të tij dhe në haxh. 

Ju duhet ta dini mirë faktin se nuk ka asnjë mënyrë për t’iu afruar Allahut, përveçse duke u larguar nga epshet dhe dëshirat, duke bërë vetëm gjërat e nevojshme dhe duke iu përkushtuar Allahut, në çdo çast. Për këtë arsye asketët e feve të mëparshme izoloheshin nga njerëzit, dhe shkonin nëpër shpella dhe preferonin të qëndronin vetëm sesa në shoqërinë e të tjerëve, duke dashur kështu t’i përkushtoheshin më shumë Allahut.

Pelegrini rekomandohet ta çlirojë mendjen nga të gjitha çështjet, përveç bindjes ndaj Allahut. Ai duhet të vishet thjesht, larg zbukurimeve apo gjërave që nxisin rivalitet.

Në këtë rast mund të kujtojmë transmetimin e Xhabirit se profeti (a.s.) ka thënë: “Allahu mburret para engjëjve për pelegrinët duke thënë: “Shikojini robërit e Mi, ata erdhën tek unë të shpupuritur dhe të pluhurosur nga çdo luginë e thellë. Unë ju bëj juve dëshmitar se i fal ata”. (Ibn Khajzemeh)

Allahu, më i larti e ka nderuar shtëpinë e Tij, e ka shenjtëruar atë dhe e ka bërë vend që duhet të vizitohet. Gjithashtu duhet të dini se çdo veprim dhe shtyllë që lidhet me haxhin përfshin një mësim ose paralajmërim për njerëzit që kanë mendje të shëndoshë si vijon:

Kur pelegrini kërkon të marrë furnizim të mjaftueshëm që të mos i mbarojë para se të arrijë destinacionin e tij, ai duhet të mbajë mend se udhëtimi për në botën tjetër është shumë më i gjatë dhe se furnizimi që i duhet është devotshmëria e vërtetë. Përveç devotshmërisë, gjithçka që njeriu mendon se është furnizim do të mbetet përtej vdekjes. Kujdes se mos i prishni veprat e mira, të cilat përbëjnë furnizimin tuaj për botën tjetër, nga hipokrizia dhe mburrja.

Rekomandohet që pelegrini, kur niset nga vendi i tij të kujtojë largimin e sigurt nga kjo botë kalimtare për në botën tjetër. Duke hequr rrobat e zakonshme dhe duke veshur rrobat e Ihramit, ai duhet të kujtojë rrobën me të cilën do të mbështillet kur të vdesë.

Kur pelegrini thotë fjalët e Talbijeh, ai duhet të kujtojë se kjo do të thotë një përgjigje ndaj thirrjes së Allahut, siç thuhet në Kuran: “Dhe thirr ndër njerëz për haxhin, se të vijnë ty këmbësorë e edhe kalorës me deve të rraskapitura që vijnë prej rrugëve të largëta”. (El Haxh 21:27)

Kur besimtari hyn në Haram, ai duhet të mbushet me shpresë se Allahu do ta falë dhe kur sheh Qaben, pelegrini duhet të jetë i vetëdijshëm në zemrën e tij për madhështinë e shtëpisë, duke e nderuar atë. Ai duhet të shprehë mirënjohjen e tij ndaj Allahut që e ka sjellë atë në këtë shkallë dhe që e përfshiu në shoqërinë e atyre që u afruan pranë Tij.

Kur prek gurin e zi, pelegrini duhet të besojë se ai po zotohet për besnikëri ndaj Allahut, duke u betuar se do t’i bindet Atij. Ai duhet të vendosë gjithashtu se duhet ta mbajë vendimin.

Kur ai ecën ndërmjet Safas dhe Mervas, pelegrini duhet të kujtojë si do të lëkundet në dy anët e Peshores ditën e Ringjalljes. Gjithashtu ai duhet të tregojë përkushtim ndaj detyrave, të shpresojë se do të mëshirohet, si ai që hyn në praninë e mbretit dhe largohet pa e ditur nëse sovrani e ka pranuar apo refuzuar atë. Ai ecën në oborr herë pas here, duke shpresuar që të paktën herën e dytë do të mëshirohet.  

Kur qëndron në Arafat pelegrini duhet të kujtojë vendin e Ringjalljes, mbledhjen e komuniteteve dhe të profetëve dhe udhëheqësve të tyre, secili prej tyre duke ndjekur profetin dhe duke shpresuar për ndërmjetësimin e tij, të gjithë duke qenë të pasigurt nëse do të pranohen apo do të refuzohen.

Për sa i përket hedhjes së gurëve, qëllimi i pelegrinëve duhet të jetë bindja ndaj urdhrit hyjnor, për të treguar nënshtrimin dhe gatishmërinë për t’u bindur pa ndonjë justifikim psikologjik të dukshëm.

Kur pelegrini sheh muret e Medinës, ai duhet të kujtojë se ky është qyteti që Allahu zgjodhi për profetin e tij (a.s.) se ai e bëri atë qëllimin e shpërnguljes së tij, se kjo ishte shtëpia e tij. Ai duhet të imagjinojë gjurmët e këmbëve të profetit kur ai shkoi në qytet të kujtojë sesi ai ecte nëpër rrugë, duke e imagjinuar përuljen e tij dhe ecjen e tij të hijshme.